Zien is een daad

Ik werk in een wereld waarin zichtbaarheid het nieuwe bestaansrecht is.
Als kunstenaar moet ik laten zien dat ik er ben: posten, delen, verschijnen, opnieuw posten.
Een reel hier, een story daar, twijfelen over een carousel, een poll of een CTA. (De termen alleen al ).

Cogito, ergo sum

Ik denk, dus ik ben , heeft plaatsgemaakt voor

Posto, ergo sum

Ik post, dus ik besta en

Qui videtur, est.

Wie gezien wordt, is.

(Descartes draait zich om in zijn graf.)

Zichtbaarheid is macht.
Zichtbaarheid is overleven.
Wie gezien wordt, mag bestaan.
Wie uit beeld raakt, verdwijnt.

Dat geldt voor politici, voor het klimaat, voor mensen in oorlogsgebieden en ja, ook voor kunstenaars.
We kijken dagelijks en veel, maar zien we eigenlijk nog iets?
We glijden met een snelheid door elkaars levens alsof we het weerbericht in de tropen lezen:
vluchtig, even checken – ja hoor, het is weer mooi – en door.
Scrollen is geen kijken, het is consumeren.
Je neemt de zichtbaarheid van een ander tot je zonder er iets van te voelen.
Voor je het weet, ben je zelf onderdeel van de stroom: zichtbaar, maar nauwelijks nog aanwezig.

Soms duizelt het me allemaal. Het algoritme, de adviezen, de goeroes die zeggen wanneer ik moet posten.
Ik wil vooral maken, maar verdwijn vaak in het zenden.
Dan bedenk ik hoe fijn het zou zijn als digitaal contact kon zonder trucjes, strategie of filters, gewoon menselijk, gewoon kijken.

Daaruit groeide I LOOK OK: een klein script, een open uitnodiging.
Je klikt, je maakt een selfie en voegt jezelf toe aan het werk.
Geen likes, geen oordeel, alleen jouw blik.
Op dat moment word je onderdeel van een mini-installatie en van de stelling waar het voor mij mee begon:

Art is not what it is, but who is looking.

De toeschouwer maakt het werk af, I LOOK OK is daar een speelse uitnodiging voor.

Let op: werkt alleen op mobiel