Waarom ‘oké’ radicaler is dan je denkt

Het besef dat je tegen je grenzen aanloopt, of ze zelfs al bent overgegaan, voelt op dat moment meestal niet als groei of bewustwording, maar als ronduit falen.
“Je hebt het niet goed gedaan”, is wat je tegen jezelf zegt. Je weet dat je alles en meer hebt gegeven, en toch was het niet genoeg. Je emmertje loopt over, terwijl je nog probeert het water met je handen terug te scheppen.

Wanneer bedrijf en mens in de knel raken.

Anno 2025 sta je daar niet alleen in. Volgens het RIVM kampt ruim twintig procent van de werknemers met werkgerelateerde psychische vermoeidheidsklachten , een hele mond vol. Kortweg: burn-outklachten, die naar verwachting binnen vijf jaar zullen stijgen naar vijfendertig procent. Stel je dat eens voor: over enkele jaren raken we collectief oververhit. Voor werkgevers betekent dat drie betalen, twee halen , dat kan niet anders dan leiden tot nóg meer druk en nóg meer klachten.

Hoe ik dacht dat ik boven dat alles stond

Ik dacht altijd dat ik daar niet bij hoorde. Ik ben kunstenaar, dacht ik. Vrij. Geen verplichtingen, geen targets, geen beoordelingsgesprekken. Ik was zelfs jarenlang de ambassadeur van het imperfecte leven: lage verwachtingen, hoge voldoening — dat soort wijsheden. Tot ik zelf, totaal onverwacht, op de pauzeknop moest drukken. Of eigenlijk: op stop. Mijn missie om de waarde van imperfectie op perfecte wijze uit te dragen, gecombineerd met een flinke portie ambitie en erkenningsdrang, had me genadeloos ingehaald. Ruim een jaar later, na veel wandelen, schrijven en niets doen begrijp ik steeds beter waar het misgaat. Of beter gezegd: waar het mis moet gaan, als je nooit toestaat dat iets goed genoeg mag zijn.

Ik wist het natuurlijk allang. Ik predikte het zelfs. Maar tussen weten en leven zit een kloof die ik jarenlang vol heb gestort met lijstjes, plannen en verwachtingen. De angst om stil te vallen was groter dan de angst om om te vallen.

Vermoeiend

We verwachten veel van onszelf en van elkaar. Ons werk moet zinvol zijn, onze relatie inspirerend, ons lichaam sterk en ons hoofd rustig. Er is altijd wel een nieuwe versie van jezelf die lonkt: eentje die harder loopt, rustiger ademt, meer verdient of beter eet. En ook al weten we allemaal dat het onhoudbaar is — de cijfers lopen op. Blijkbaar kunnen we niet anders dan blijven streven, zelfs als we er doodmoe van worden.

Ik weet niet of er een makkelijke oplossing bestaat voor het en masse te veel van jezelf vragen. Ik geloof wel dat het simpel houden al veel kan doen ,  zoals het schrappen van superlatieven en het omarmen van eenvoud. Misschien zijn simpele zinnetjes wel de meest radicale uitspraken van deze tijd.

I am ok. I feel ok. I look ok.

Hou het simpel, maak ruimte

Kleine mantra’s uit mijn eigen werk, maar ook een uitnodiging om het eens te proberen. Geen slogans of  zelfhulp, maar kleine daadjes van verzet tegen oplopende verwachtingen. Van jezelf. Van elkaar.

Want wat zou er gebeuren als we vandaag eens níet beter willen worden? Als we niet in extremen denken, maar gewoon zeggen: dit is het. Ik ben niet briljant, niet gebroken, niet bijzonder , ik ben oké. Ik ben genoeg. Misschien begint preventie, of herstel, daar. Op dat punt waar je ophoudt met streven en weer leert kijken naar hoe waardevol iets wat klein en schijnbaar betekenisloos is,  eigenlijk kan zijn. En als dat emmertje dan toch dreigt over te lopen? Probeer het dan niet leger te maken, maar accepteer dat het soms mag   en zelfs nodig is. Dan kan er ruimte ontstaan, want precies daar, in dat morsige randje van het leven, begint het oké zijn.