Kun je als kunstenaar politiek bedrijven?

Eind oktober werd ik voor de BSD geïnstalleerd als burgerlid in de gemeenteraad van Bergen op Zoom.
Het klinkt gewichtiger dan het aanvankelijk voelde.
Na het “Dat verklaar en beloof ik”, de felicitaties en de bloemen, kwam het dwingende besef dat ik een flinke verantwoordelijkheid op me heb genomen.
Van impact art projecten naar een actieve bemoeienis met het pad van mijn stad.

Kan dat eigenlijk wel, als kunstenaar politiek bedrijven?
Kunst gaat toch juist over ruimte open laten voor interpretatie, over twijfel?
Politiek, zo dacht ik altijd, gaat over standpunten, moties en woorden als ‘doelmatigheid’.
Kunst is bevragen, politiek is een antwoord, of dat hoop je toch.
Hoewel ik uitgesproken gedachtes kan hebben, ben ik toch meer van het onderzoeken, niet per se van in beton gegoten meningen.

Een logische stap.

In 2018 maakte ik Beweeg me Politiek, waarin ik iedereen die zich lokaal verkiesbaar had gesteld vroeg wat hen dreef om zich kandidaat te stellen. Ik organiseerde een verkiezingsmarkt en stelde zelfs een coalitie samen op basis van drijfveren i.p.v. politieke overtuigingen.
In 2022 was ik een van de initiatiefnemers van het Cultuurdebat, een pleidooi om cultuur op 1 te zetten.
Nu heb ik ervoor gekozen een piepklein onderdeel van het groter geheel te worden.
Ik denk niet dat ik mezelf opeens politicus ga noemen, ik ben en blijf kunstenaar, maar dan een die hardop meedenkt over hoe we onze stad maken.

De woorden van Ai Weiwei inspireren mij:

“Everything is art. Everything is politics.”

Alles wat we maken, kiezen of laten, is een vorm van politiek.

Ik geloof dat kunst en politiek elkaar nodig hebben.
Kunst zonder politiek wordt vrijblijvend.
Politiek zonder kunst wordt zielloos.
Dus als ik ergens tussen die twee mag laveren, observeren, bevragen en verbinden, dan is dat misschien wel precies mijn plek.

Ik heb gekozen voor de BSD omdat ik grote bewondering heb voor Louis van der Kallen, zijn kennis en sociale gedrevenheid. Je zou kunnen zeggen dat Louis ouderwets is met zijn betogen en praatpaal, maar misschien is dat in deze tijd juist wel vernieuwend. Het gesprek durven aangaan en je baseren op feiten en sociale waarden vraagt, in een tijd van polarisatie, moed.

Omdat de BSD zichzelf wil vernieuwen heeft de partij mensen zoals ik uitgenodigd om mee te denken over hoe het anders kan, zowel inhoudelijk als qua organisatie. Een denktank met alfa’s en bèta’s, mensen die denken vanuit een sociaal hart, maar ook vanuit kennis. Als gevoelsmens hecht ik veel waarde aan dat laatste, want een mening vormen zonder kennis is per definitie een populistische mening.
Laat dat nu precies zijn waar ik me tegen wil verzetten.

We zijn met deze denktank al hard aan de slag gegaan om die vernieuwing vorm te geven, een oefening die zowel leerzaam als hoopvol is. Het is wellicht naïef om te denken dat je met verbeelding iets kunt veranderen in een systeem dat vooral op vergaderen drijft, maar misschien is dat precies wat nodig is: iemand met een ongebruikelijke invalshoek, die met ongebruikelijke vragen misschien tot ongebruikelijke antwoorden komt.

Vooralsnog heb ik nog geen antwoorden, alleen vragen:
Kun je als kunstenaar politiek bedrijven en welk perspectief of talent zou jij inzetten?

Meer weten? Kiesgeel.nl