Wie heeft hier eigenlijk de macht? 

(over straatinitmidatie)

Straatintimidatie kan alleen bestaan waar ongelijkheid bestaat.
Waar macht en onmacht elkaar ontmoeten.
Waar de één ruimte neemt en de ander leert ruimte te laten, vaak zonder dat daar ooit bewust voor is gekozen.

Deze week stond straatintimidatie op de agenda van de commissievergadering (gemeenteraad).
Terwijl we het hadden over meldpunten, preventie en handhaving (allemaal nodig), voelde je in de raad ook een zekere moedeloosheid.

Omdat dit probleem zo hardnekkig is.
Omdat we het al zo lang kennen.

Misschien is dat omdat de basis veel eerder wordt gelegd.
In onze opvoeding die simpelweg nog niet gelijkwaardig genoeg is. 

Het is vaak nog de vrouw die minder gaat werken als er kinderen komen.
De man heeft een ‘pappa-dag’.
Assertiviteit bij jongens heet lef, bij meisjes al snel kreng.
Stigma’s die diepgeworteld zijn en vaak onbewust worden doorgegeven.

Dat is geen kwaadwillend systeem.
Dat is opvoeding. Cultuur. Gewoonte.
Maar precies dáár ontstaat de voedingsbodem voor intimidatie: in ongelijkheid die zo normaal voelt dat we haar nauwelijks nog zien.

Tel daar een online wereld bij op waarin Andrew Tate-achtige types macht verheerlijken en vrouwen moeiteloos terugschuiven richting de jaren vijftig en je ziet hoe snel het met behulp van algoritme weer kan kantelen. 

Juist daarom was ik gisteren oprecht positief verrast door de inbreng van de raad.

Er kwamen serieuze, inhoudelijke aanbevelingen richting het college. Geen wegkijken, geen bagatelliseren, maar: dit is een structureel probleem en hier moeten we stappen in zetten.

Vandaag werd ik nóg blijer , toen ik werd gewezen op het initiatief Vastenavend is Crab –Me kijke naar mekaar om.

Dit laat zien waar verandering vaak écht begint.
Niet alleen in regels, maar in verbeelding.

Creatieve geesten hebben de neiging om te doen wat systemen soms vergeten:
ze zien vastgelopen patronen, ze maken ze bespreekbaar en ze buigen moedeloosheid om naar handelingsruimte.

Krabben die krabben aanspreken.
“Samen zorgen wij ervoor dat iédereen kan blijven genieten van onze schitterende Vastenavend.” door naar elkaar om te kijken

Geen beschuldiging, geen zwaar verhaal, maar een nieuwe norm, licht en helder.
Precies daar raken creativiteit en gelijkwaardigheid elkaar.

Want als intimidatie een spel is van macht en onmacht, dan is creativiteit het vermogen om dat spel te herspelen.

Om andere rollen denkbaar te maken.
Om ruimte eerlijker te verdelen.

Ja, er is nog veel werk te doen.
En nee, dit is niet morgen opgelost.

Maar niets doen betekent zeker weten dat er niets verandert.

Het begin is er.

In de Bergse politiek, waar bereidheid en ideeën samenkomen. En in de gemeente zelf, waar burgers en makers laten zien dat creatieve oplossingen van binnenuit kunnen komen. Dat maakt hoop geen naïviteit, maar een keuze.

Dat kán niet anders dan verschil maken.

Dus als ik vraag: wie heeft hier eigenlijk de macht , dan is het eerlijke antwoord misschien: 

Wij allemaal, als we bereid zijn om te blijven kijken naar elkaar.

https://www.instagram.com/feest_invaders

Disclaimer: Het initiatief Vastenavend is Crab – me kijke naar mekaar om is geen politieke campagne en staat los van kiesgeel.nl en de BSD.